مقایسه مدل رگرسیون فازی امکانی و رگرسیون کمترین ...

آبهای زیرزمینی، همواره بهعنوان یکی از منابع مهم در تأمین آب شرب، کشاورزی و صنعت بهویژه در مناطق خشک و نیمهخشک مطرح بودهاند. دشت نیشابور نیز استفاده از آبهای زیرزمینی را بهعنوان مهمترین منبع تولید آب شیرین پیش-رو دارد و با کسری مخزنی حدود 200 میلیون مترمکعب مواجه می باشد. ازاینرو در پژوهش حاضر روشهای رگرسیون فازی امکانی و رگرسیون کمترین مربعات فازی در پیشبینی تراز سطح ایستابی آبخوان دشت نیشابور مورد ارزیابی قرار گرفت. بهمنظور آزمون مدلها، از اطلاعات 57 چاه مشاهدهای از سال 1357 تا 1387 استفاده شد، پارامترهای بارش، تراز سطح ایستابی و تخلیه با اعمال تأخیر زمانی یک و دوماهه بهعنوان ورودی مدل در نظر گرفته شد و کارایی هریک از مدل-های رگرسیون فازی امکانی و کمترین مربعات فازی در برآورد تراز سطح ایستابی مقایسه گردید. نتایج نشان داد، خروجی مدلها به دلیل وجود نوسانات سطح آب در ماههای مختلف، متفاوت بدست آمد. در تمامی ماههای سال، مدل رگرسیون امکانی فازی دقت بالاتری در تخمین تراز سطح آب زیرزمینی ارائه داد. یافتههای پژوهش مشخص کرد دقت برآورد در ماههای زمستان برای هر دو مدل پایینتر از سایر فصول است. بالاترین ضریب تبیین و کمترین مقادیر آمارههای میانگین مطلق خطا و جذر مربعات خطا برای هر دو مدل رگرسیون فازی در ماههای بهار مشاهده شد. گرچه بالاترین دقت در ماه خرداد با R2 و RMSE به ترتیب 93/0 و 05/6 برای مدل رگرسیون امکانی فازی بود. بر اساس شاخصهای اعتبارسنجی، مدل رگرسیون امکانی فازی بهمراتب نتایج دقیقتری در برآورد تراز سطح ایستابی آبخوان دشت نیشابور نشان داد.