بررسی ارتباط گفتمان قدرت با شخصیت نافرمان در ...

‏ خلق شخصیت, نافرمان,، خصیصه‎‎ای است که در اکثر فراداستانهای ایرانی بهوضوح دیده می‎‎شود و در ارتباط, با گفتمان, ‏و نوع ساختار قدرت, در جامعۀ ایران قابل بررسی, است.‏‎ ‎به طور کلی می‎‎توان گفت در ایران، حوالی سالهای پیش از ‏انقلاب 57 چند گروه و اندیشه سیاسی وجود داشت، اما پس از انقلاب و بعد از غیریتسازی برای هویتیابی، فضای ‏استعاری گفتمان انقلاب اسلامی به‏تدریج محدود شد و از میان گروههای سیاسی مختلف فقط گفتمان بنیاد‎‎گرای ‏اسلامی، ‏هژمونیک شد. این گفتمان دالهایی چون قداست سنتها و مالکیت و خانواده و نگرشهای پدرسالارانه دارد. تاثیر این ‏وضعیت در فراداستان فارسی دیده میشود که ما با استفاده از آرای بوردیو به بررسی آن خواهیم پرداخت. با نظر به آرای ‏بوردیو میتوان وضعیت سیاسی کشور را موقعیت در نظر گرفت و شخصیت نافرمان را کنش. طی بررسی موقعیت، ما به ‏ویژگیهایی از کنش رسیدیم که بوردیو آن را منش مینامد و بر این باور است که منشها با موقعیتها ارتباط دارند. ما در ‏این مقاله به چند منش رسیدیم که با موقعیت در ارتباطند. این منشها عبارتند از: تأکید بر فردگرایی و اعلام حضور، طلبِ ‏داشتن صدا و اعتراض به راوی بهعنوان یک قدرت تام‏.‏