آیرونی در ذهن و زبان ناصرخسرو

نگرش آیرونی,ک بیانگر نوعی شیوۀ زندگی و نحوهای از بودن و درک خویش در این جهان است. کسی که از چنین درکی برخوردار باشد، دارای موضعی نخبهگرایانه است. ازاینرو در حیطۀ مسائل روشنفکری، آیرونی مهمترین روش برخورد با واقعیت است. میتوان گفت بههمخوردن تعادل و نظم زندگی در افراد زیرک، متفکر و عمیق نوعی نگرش فلسفی آمیخته با تردید، اعتراض و طنز ایجاد میکند. در زندگی شخصی و شعری ناصرخسرو, نیز پیشامدهایی رخ دادهاست که موجب شده وی از موضعی فراتر از دیگران مسائل مهم زمانة خود را نگریسته و درک کند. براساس یافتههای تحقیق بهنظر میرسد چیزی که بیشاز هر تجربه و رخدادی، بنمایة اشعار ناصرخسرو را تحتتأثیر قرار داده و از وی شاعری جدی، غیرمنعطف، معترض و عبوس ساختهاست، ناکامی اجتماعی او از گرایش به آیین اسماعیلیه، شکست تبلیغات مذهبی و عدم توفیق در کسب دوبارة پایگاه اجتماعی است. روش این تحقیق توصیفی- تحلیلی، ابزارگردآوری اطلاعات برگه-نویسی و حوزۀ مطالعات کتابخانهای است.